Picasso Picassa

Wormenwolkjes en smurriebosjes.

Ik heb schilderen altijd al een leuke hobby gevonden. Vroeger tekende ik heel veel en kleurde ik regelmatig in een kleurboek. Maar ja, wie niet?

Bob Ross is bij bijna iedereen wel bekend als de serene man die tovert met zijn kwasten. Toen ik op zoek ging naar een schilderij van hem zat ik vaker een paar uur geïnteresseerd te kijken dan echt kiezen.

Eerste fout

Het schilderij van Bob Ross heet Southwest Serenity, maar heel sereen verliep het proces niet bij mij.

Ik dacht dat het een leuk idee was om mijn eigen twist eraan te geven. Nu ben ik zelf meer een fan van waterverf en ik dacht dat het een goed idee was om in plaats van normale verf dit te gebruiken op een doek. Ik wist helaas net te laat dat waterverf niet goed word geabsorbeerd door normale verfdoeken. Verrast keek ik toe hoe een uur na verven mijn mooie lucht uitgelekt was naar mijn bergen toen ik het doek rechtop liet drogen…

Mijn eerste poging om een oranje lucht te maken ging goed totdat ik er paars/donkerbruine wolken aan toe moest voegen. Na een paar uur leken mijn wolken op dikke wormen en terwijl Bob Ross rustig verder toverde pakte ik een nat doekje. Het leuke aan waterverf; als je hard genoeg huilt om de eerste poging, wast het er zo vanaf.

Tip; gebruik geen waterverf als je niet goed weet hoe het werkt…..

Spetter Pieter Pater, lekker in het…..

Toen ik voor de tweede keer bezig was met de wolken probeerde ik de stippel techniek van Bob Ross te gebruiken: kort en snel de kwast tegen het doek aan drukken voor een mooi effect. Met waterverf bleek dit toch niet zo’n goed idee te zijn. Verf spetters gaven mijn oranje lucht sproetjes, evenals op mijn schoenen die dichtbij stonden…..

De video van Bob duurde een halfuur en na een uur schilderen zat ik pas op 6 minuten. Al mijn verf kleuren zijn door elkaar gemengd in mijn zoektocht naar de perfecte tint bruin voor de bergen en ik zie door de kleuren het pallet niet meer. Het is erg lastig om net zoals Bob van tevoren kleuren te mengen met waterverf. Ik heb het zeker geprobeerd, maar de verf droogt sneller op dan dat je “da Vinci” kan zeggen. Dus ik maakte een ‘radicale’ keuze: blauwe bergen hebben ook wel iets interessants.

Mijn bosjes werden een vreemde snotkleur, want ik liet de bruine ondergrond niet lang genoeg drogen. De boompjes werden rode palmbomen want ik had geen zwart en zeker niet de intentie om nog meer kleuren te mengen.

De nieuwe Picasso

En toen was het meesterwerk af:

Schrik niet, het hoort er zo uit te zien. Soort van. Het lijkt alsof ik eerst vier flessen wijn er doorheen heb gejast voordat ik hier aan begon, maar dit was echt de bedoeling. Alhoewel die van Bob Ross Southwest Serenity heet, weet ik niet zeker of die van mij überhaupt kan slaan op het zuidwesten van Amerika, laat staan dat laatste deel.

Ik ben niet helemaal tevreden met het resultaat en dan druk ik het nog lichtjes uit. Toen ik aan mijn moeder vroeg wat zij ervan vond was het eerst heel lang stil. Daarna zei ze; “ja, ik zie dat je je best hebt gedaan. Het is wel anders he?”

Ik ben in ieder geval blij dat ik hem heb afgemaakt, want mijn neiging na dag 7 was om mijn werk weer helemaal uit te vegen. Om een ‘schilderen op nummer’ set te halen en dit enge werk ergens opbergen waar het nooit meer het daglicht zou zien. Ik wilde ook een andere verfsoort kopen, maar ik wil juist niet te veel geld uitgeven aan mijn uitdagingen. Ik ben nou eenmaal een werkloze student dus ome Duo betaalt alles. Ik koos voor waterverf en dan moet ik ook daar bij blijven, anders zit ik straks met allemaal producten die ik niet meer ga gebruiken.

Al met al was het een goede oefening voor mij om te blijven bij mijn keuzes en om te leren leven met imperfecties. Ik gaf altijd al vrij snel op omdat ik niet tevreden was met een tekening en dan was voor mij het hele boek verpest. Dat is een hele gekke gedachte natuurlijk, maar als je nog niet heel veel kennis hebt van hoe geld werkt, denk je dat je je ouders gewoon continu om een nieuwe kan vragen. Naarmate ik ouder werd deed ik dit alsnog, alleen kon ik dan niet gemakkelijk een nieuw boek kopen.

Ik vind het nog steeds heel erg moeilijk om op een goeie manier om te gaan met falen of wanneer iets niet mijn verwachtingen behaald. Dit was voor mij een goeie oefening om door te gaan ook al zie ik er niet veel goeds in. Zoals Bob Ross altijd zegt: “happy accidents.”

Ik vond schilderen erg leuk en daarom heb ik ook een tekenboekje gehaald speciaal voor waterverf. Waarschijnlijk ga ik in mijn vrije tijd een paar dingetjes uitproberen, maar ik weet niet of ik dan Bob Ross nog een kans ga geven. Begrijp me niet verkeerd, hij is echt een topvent, maar ik kijk liever even waar mijn eigen creativiteit mij brengt. Dan is er ook minder om mijn pogingen mee te vergelijken.

Nu hoop ik dat ik mijn ‘kunstwerk’ zoals andere spullen bij mijn moeder kan ‘opslaan’.

Hierboven mijn poging en de ‘lelijke’ poging van Bob Ross.

Hebben jullie nog leuke suggesties voor volgende uitdagingen? Laat het me weten! 😀

P.S.: De volgende uitdaging heeft te maken met The Conqueror Challenge.

1 reactie

Een reactie plaatsen

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s