Met de benenwagen

Of met de fiets….

In deze 10 dagen wilde ik meer aandacht besteden aan wandelen en fietsen. Ik woon al bijna een jaar in Den Haag, maar buiten mijn woonwijk en het centrum heb ik nog niet heel veel van Den Haag gezien. Ik vind wandelen erg rustgevend, maar nu wandel ik helaas niet elke dag. Ik vergeet het simpelweg gewoon, of(wat vaker het geval is) ik reis liever via het openbaar vervoer. Soms jat ik zelfs mijn moeders auto voor een leuk reisje naar de lokale supermarkt.

Toen hoorde ik van vrienden over The Conqueror Challenge, waarbij je een virtuele weg aflegt omgerekend in echte kilometers. Die afstanden zitten vastgebonden aan bestaande plekken zoals The English Channel of Mount Kruger. Ik vond het een mooi idee om mezelf op deze manier uit te dagen; met een beloning. Je krijgt namelijk een hele mooie medaille als je de afstand heb behaald. Van de app zelf mocht ik de afstanden fietsend, lopend en zelfs skiënd afleggen(met het wisselvallige weer kan dat misschien nog wel!).

Ik koos voor de Mount Fuji Challenge, die bestond uit 74 kilometer. Eerlijk gezegd trok de medaille mij heel erg naar deze Challenge. Ik ben een simpel mens, maak een mooi stuk metaal en ik betaal er graag voor, ook al is wandelen gratis. Eerst had ik de afstand netjes verdeeld over de tien dagen, maar ik ben een hectisch persoon, en mijn planning verwaterde al snel.

De ene dag stampte ik vrolijk naar de supermarkt en de andere dag waggelde ik moeizaam mijn straat uit. Nu heeft de omzwaai in het weer daar een grote rol ingespeeld. Vol zomerse hoop borg ik namelijk een paar weken geleden de winterassen uit het oog. De haren op mijn lijf stonden rechtovereind toen ik op mijn tweede dag in deze 10 dagen een nare verrassing kreeg toen ik het gordijn opentrok; sneeuw……

Highlights

Op de eerste dag bleek dat ik toevallig naar een verre dierenwinkel moest voor mijn aquariumbenodigdheden. Samen met een vriendin ging ik op pad. Zij naast mij op skeelers en ik op de fiets. Gelukkig niemand gewond geraakt. Gevaarlijk baanden wij ons door het gespannen verkeer van Den Haag met nauwe doodervaringen. Skeelers hebben namelijk geen goeie rem en als ik plots stopte omdat we blijkbaar toch de vorige afslag moesten hebben, zoefde mijn vriendin mij gillend voorbij. Met haar armen uitgestrekt klauwde zij zich dan vast aan alles wat ze kon vinden, of wikkelde zichzelf om het stoplicht. Met een paar boze blikken naar mij gericht, vonden we de dierenwinkel en de terugweg verliep verder zonder enig probleem. Bij elkaar was dit ongeveer toch 12 kilometer langs een prachtig park, een woonwijk en een stukje van een stad binnenin een stad met zijn eigen centrum.

Een paar dagen later vertrok ik richting het Vredespaleis hier in Den Haag. Ik heb dit gebouw al wel een paar keer van een verre afstand kunnen bewonderen, maar helaas word mijn zicht steeds belabberder, dus nu wilde ik ook een keertje meer zien van het grote gedrocht in de verte. Er zat nog wel een hek tussen mij en het gebouw, maar ik kon nu wel al meer van het paleis beschrijven dan ooit. Op de terugweg spotte ik ook nog mijn kakelende kerstdiner. Hier kom wel voor terug als kerst wat dichterbij is en ik het gevecht met deze gevleugelde goblin aandurf.

Verdrinken in het masker

De beste trip van deze tien dagen was een fietstocht naar de Vogelplas net buiten Leidschendam. 22 kilometer in totaal aan onbekende weg. Ik ging op pad met mijn waterfles en mondkapje in mijn tas, zodat ik nog even kon stoppen bij een supermarkt (belangrijk voor later in het verhaal). Onderweg spotte ik verfomfaaide schoolpalen, ontelbaar veel schapen en huizen tot hun oren bedekt in zonnepanelen. Ook spotte ik een oude vrouw rond de 80 met een Hunkemöller tasje, maar waar bemoei ik me in godsnaam ook mee…

Twee keer knipperen en ik was Leidschendam ingereden, maar in dezelfde ademtocht ook alweer uitgereden. Ik bevond me al snel op een fietspad in niemandsland, omringd door gras en Schotse Hooglanders. Zelfs het stukje naast de snelweg kon mijn humeur niet verpesten, dit was een prachtige tocht.

Maar de terugweg……

Natuurlijk had ik geen rekening gehouden met de bekende Nederlandse wind in mijn rug op de heenweg. Op heenweg leunde ik zoorgeloos achterover terwijl ik genoot van het uitzicht. Ik had hier al argwaan moeten krijgen, maar zo vaak fiets ik niet 22 km en zeker niet buiten de hoge bebouwing van Den Haag die alle wind tussen de flats dirigeert. Na de eerste 11 km heen vond ik het wel genoeg geweest voor vandaag, maar het polderland vond van niet. Toen ik mij omdraaide, stond ik vol met mijn snufferd in de laatste vlaagjes van de winter. Die wilde ook nog even goed afscheid nemen(de winter besloot daarna toch nog een paar dagen te blijven hangen!). Het vocht werd zo uit mijn ogen geblazen en mijn sjaal sloeg mij meerdere keren om de oren. Iedereen in Nederland kent het wel; Hijgend, puffend en zweten voorwaarts over het stuur om jezelf een kleiner doelwit te maken, trapte ik de benen uit mijn lijf voor een magere vooruitgang. Dan komt er natuurlijk net zo’n racefietser voorbij jassen alsof het niks is, waarbij ik de wraakzuchtige gedachte krijg; “Och, zou toch jammer zijn als er nu opeens een gat in de weg opent….”

Toen ik mezelf weer in de bewoonde wereld bevond, ging ik op zoek naar een supermarkt. Eenmaal aangekomen bij een Jumbo deed ik mijn tas open en…..mijn waterfles was opengesprongen. Met tegenzin plakte ik mijn doorweekte mondkapje vast. Het leek wel alsof ik gewaterboard werd; inademen was haast onmogelijk en bij elke uitademing blies ik bubbeltjes.

Ik werd er pijnlijk aan herinnerd dat een bepaald deel van lichaam niet gemaakt is voor urenlang op een krakkemikkig zadel. Wijdbeens strompelde ik aan het einde van de dag eindelijk mijn woning weer binnen. Al met al, de fietstocht was heel leuk, maar het voelde alsof ik de hele dag op een paard had gezeten.

Wachten op de postbode

Naast deze fietstochten ben ik haast overal naartoe gaan lopen in plaats van met het openbaar vervoer te reizen. Dit was voor het meeste deel erg leuk en vernieuwend. Ik ging niet meer simpelweg van locatie naar locatie, maar ik nam echt de omgeving in acht. Nu was mooier weer wel wenselijk geweest, maar ja, dit is Nederland hé.

Gisteren liep ik de laatste paar kilometers van mijn Challenge rond. Ik vond het erg leuk om meer te lopen en aangezien ik een grote fan ben van de natuur, zal ik vaker tijd maken voor mooie wandelingen/fietstochten.

En nu wachten op mijn medaille die nog moet binnenkomen…..zodra ik hem binnen heb, deel ik hier de foto!

Hebben jullie nog leuke uitdagingen voor mij? Laat het me weten 😊

P.S.: mijn volgende uitdaging wordt crochet

Een reactie plaatsen

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s