De klokkenluider van Notre Dame

Het idee van een warme nostalgische omhelzing, meegenomen vanuit de warme zomer in kleine stukjes naar de winter, leek mij altijd al een heel leuk idee. Voor nu moet ik het maar doen met een zelfgemaakte quilt.

Hier begin ik mee aan de startbanen van de zomer natuurlijk, heel logisch. Ik ben in ieder geval goed voorbereid op de komende winter of een paar grillige dagen in juli. Ik heb uit een paar vakantieplekken theedoeken gespaard en daarnaast keek ik vaak bij kringloopwinkels voor overig stof. Zo ging ik aan de slag met mijn eigen quilt. Op YouTube had ik een tutorial gevonden die stap voor stap uitlegt hoe je jouw eerste quilt succesvol kan maken. Dit heb je nodig;

  • een pizzaroller, maar dan scherper;
  • een veilige mat zodat je niet door je mooie houten eettafel heenreist;
  • een obese liniaal;
  • veel, maar dan ook heel veel stof.

Ik had een speciale theedoek uit Noorwegen meegenomen, waar ik 3 maanden gewoond heb in een zomer een paar jaar terug. Dit was de meest impactvolle reis die ik ooit heb gemaakt en het was zeker dat ik deze zou gebruiken in mijn quilt. Daarnaast had ik twee theedoeken uit Schotland meegenomen. Eentje daarvan portretteerde het monster van Loch ness, die wilde ik koste wat kost in zijn geheel op mijn deken.

Kwartetten

Ik begon met vierkantjes uit de stof en theedoeken te snijden. Ik moet eerlijk zeggen dat dit proces vertraagd werd door mijzelf. Ik moest mezelf dwingen om mijn vakanties te verknippen tot herbruikbare stukjes, omdat ik het lastig vond om deze zomaar los te laten. Ik weet dat het materieel is, maar ik werd sterk herinnerd aan mijn oma’s woorden; “Je weet maar nooit waar je het nog voor kan gebruiken!” Als tegenargument zei ik dan in mijn hoofd: “Ja maar het is niet alsof ik met mijn geliefde herinnering aan Noorwegen mijn ontbijtkom ga afdrogen!” Twee dagen lang heb ik met een wijde bocht uit de buurt van mijn vingers gesneden tot ik niks meer herkende van mijn theedoeken. Soms stond er een voet van een doedelzakspeler op het vierkantje, en soms een hamster(Die theedoek kon ik niet laten liggen!).

Daarna heb ik urenlang de vierkantjes op mijn vloer uitgelegd totdat ik tevreden was met een gebalanceerde chaos van kleur en print. Het leek een kwartetspel voor mensen met grote handen.

Ik had mijn naaimachine al een tijdje niet meer gebruikt, dus het was ook weer even wennen toen keer op keer mijn bovendraad uit het oog van de naald floepte. Ik had namelijk het draad niet ver genoeg doorgetrokken. Dit overkwam mij wel 15 keer op een rij…… De vierkantjes zoefde ik rij na rij door mijn naaimachine op de vloer. Gebogen en gebocheld hing ik met een haar van het werk af om te overzien dat alles goed door de machine ging. Toen ik eindelijk weer rechtop zat, voelde ik mij 200 jaar oud.

Nadat ik alle rijen aan elkaar had geregen, zag ik hoe klein mijn deken was geworden, nu er van elk vierkantje zo’n 2 centimeter aan elke kant verloren ging. Dit kwam doordat ik bij het aan elkaar naaien van de vierkantjes net iets te veel ruimte nam ik de overlapping. Dus met een zucht pakte ik mijn overige stof er weer bij om zijranden te creëren. Ook kwam ik er hier achter dat niet al mijn vierkantjes dezelfde afmetingen hadden, hoe erg ik ook mijn best had gedaan in het begin. Hierdoor had ik aan het eind een leuk trappenpatroon op de achterkant omdat ik aan het einde van elk vierkantje mijn voetje moest optillen en een halve centimeter opzij moest bewegen.

De laatste loodjes

Met het geluk van de oude goden vond ik tijdens een speurtocht in de lokale kringloopwinkel een ‘backing’, ofwel de achterkant stof. Toen begon het langdradige proces van de quilt vastnaaien op de backing. Dit duurde 2 dagen. Na die dagen had je mij zo in de Notre Dame de klokken kunnen laten luiden. Ik had geen gevoel meer voor tijd of ruimte en mijn ogen hadden in geen jaren meer het daglicht mogen aanschouwen.

Is het een universeel ding met naaimachines dat wanneer je net lekker gaat, jouw naaimachine dat nou net het perfecte moment vind om te denken: “Nou, ik denk het even niet vandaag, over mijn lijk!” Mijn onderdraad bleef overal en nergens achter haken, waardoor de hele machine een soort schrille gier uitliet en verder niet meer bewoog. Dit gebeurde om de zoveelste steek. Dan moest ik mijn hele quilt weer verwijderen van de naaimachine, opnieuw met het onderdraad in het geweer ging. Als je weleens hebt geprobeerd een grote deken tussen een naaimachine en zijn lichaampje te proppen door dat kleine stukje wat er nog overblijft, dan weet je ook uit hoe het is om een boze neushoorn in een IKEA billiekastje probeert te proppen. Daarnaast brak mijn eerste keuze van touw om de haverklap midden in mijn werk en ik hing zelf aan mijn laatste draadje van geduld. Een flosdraadje. Een heel dun flosdraadje. Met veel gepeuter en gevloek, pakte ik uiteindelijk de schroevendraaier erbij om hier en daar wat los te draaien en dit bleek de doorslaggevende dreigement te zijn voor mijn arme naaimachine. Zo zie je maar weer, de aanhouder wint!

Maar ik was nog niet klaar, dames en heren! Geen quilt is perfect zonder een mooie rand die alle foutjes verbergt. Dit was een van de makkelijkste stappen gelukkig, ik moest de rand alleen wel met de hand vastzetten, maar na mijn wankele relatie met mijn naaimachine waren wij allebei wel toe aan een pauze.

Et voilà:

Ein-del-lijk

Dit vind ik mijn meest geslaagde en leukste project tot nu toe!

Ik ben zeer nostalgisch en ik moet ook altijd een traantje wegpinken als ik oude fotoboeken bekijk waarin ik toevallig net op dat moment een beetje chagrijnig op de vakantiefoto sta…  Daarom vind ik het erg fijn dat ik ein-del-lijk een quilt heb gemaakt die een paar van mijn favoriete vakanties schuilhoudt in de verwarrende vierkantjes. En tja, ik was natuurlijk om de haverklap mijn schaar kwijt en andere benodigdheden, maar ik ging er vanuit dat dit kwam door de verborgen elfjes in mijn huis, niet door mijn eigen blindheid……

Tuurlijk is hij niet perfect, maar hij is met liefde, zweet en flosdraadjes van geduld gemaakt. Een van mijn eerste rijen zit er ondersteboven op, maar dat valt alleen op als je er, nouja, naar kijkt…. Het enige wat ik nu nog hoef te doen, is een mijn naam markeren op de quilt. Hopelijk is dit mijn eerste quilt van velen.

De laatste paar uitdagingen komen eraan! Willen jullie mij helpen? Laat alsjeblieft een suggestie achter 😊

P.S: mijn volgende uitdaging heeft te maken met veganisme!

1 reactie

  1. Heel leuk en heel vrolijk! Inspirerend om je vakantie herinneringen om te zetten naar iets dat je elke dag kunt zien.

    Like

Een reactie plaatsen

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s